Οι Συλλογικοί Αγώνες Για Τη Δημοσια Περιουσία Έχουν Περάσει Στο DNA Των Ηλιουπολιτών

Η προχθεσινή κινητοποίηση για τη Δημόσια περιουσία στην Ηλιούπολη ήταν από τις μεγαλύτερες που έχουν γίνει στην πόλη. Θυμάμαι άλλες δυο τόσο μεγάλες. Την πορεία διαμαρτυρίας για την επίθεση της Χρυσής Αυγής στο Συνεργείο το 2013 και (απρόσμενα για μένα) την πορεία για τον ξυλοδαρμό πολιτών από αστυνομικούς στην Πλατεία Νέας Σμύρνης το 2021 στη διάρκεια του κορωνοϊού. Λίγο υπολοιπόμενη ήταν νομίζω η περσινή πορεία για τη συγκάλυψη στα Τέμπη.

Γράφοντάς το διαπιστώνω πως όλες αυτές οι μεγάλες πορείες έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό: την αντίσταση στην αυθαιρεσία. Ο πολίτης βγαίνει στον δρόμο για να δηλώσει «είμαι εδώ και δεν το επιτρέπω». Κινητοποιείται δηλαδή όχι για κάποιο υλικό-προσωπικό συμφέρον αλλά για ένα ηθικό-πολιτικό ζήτημα. Η χθεσινή πορεία ήταν μια κλιμάκωση της δυναμικής παρουσίας πολιτών στο Δημοτικό Συμβούλιο και της μεγάλης συγκέντρωσης-συνέλευσης στο Χαλικάκι και δείχνει πως όλο και περισσότερος κόσμος πληροφορούμενος για το θέμα βγαίνει στο προσκήνιο απέναντι στον Δήμαρχο τού: «Έτσι θέλω και θα το περάσω».

Η Δημοτική αρχή μάς λέει: «Το νοικιάζω, το αγοράζω απ’ το Υπερταμείο, μη σε μέλει και θα σου παραδώσω ένα γκλαμουράτο έργο ώστε να με ξαναψηφίσεις. Σιγά μη σε ανησυχήσει το ιδιοκτησιακό καθεστώς, σιγά μην ενδιαφερθείς αν το Υπερταμείο χτίσει άλλα 100 οικόπεδα στην πόλη. Σιγά μη σε νοιάξουν οι επιπτώσεις 20 χρόνια μετά. Ποιος ζει ποιος πεθαίνει. Εξάλλου αυτά είναι θέματα των Αρχών. Είσαι πολύ μικρός για να τα αλλάξεις. Μην ανακατεύεσαι. Απλώς κάτσε στον καναπέ σου και απόλαυσε τις μακέτες». Έχει δίκιο η Δημοτική αρχή. Έτσι λειτουργεί σε μεγάλο βαθμό η κοινωνία σήμερα. Εξ ου και η μαζική εκλογή τέτοιου είδους-μιας κοψιάς-Δημάρχων ενδυομένων ως «τεχνοκρατών», «αχρωμάτιστων», στην ουσία βαθιά πολιτικών και χρωματισμένων στις λογικές της «αποδοχής της πραγματικότητας», της παραίτησης από αγώνες και διεκδικήσεις, το «γλείψιμο» στην εξουσία για ξεροκόμματα. Και δεν έχουν πρόβλημα να το λένε πια ανοιχτά: «Οι εποχές των αγώνων, των διεκδικήσεων, των σπασμένων λουκέτων έχουν πια περάσει». Κι αν τους πεις «μα αν κι οι παλιότεροι είχαν φερθεί έτσι τί θα είχαμε διασώσει σήμερα» θα σου πουν «αυτά είναι πασέ». Στηρίζονται στη ιστορική λήθη.

Όμως στην περίπτωση της Ηλιούπολης ξεγελάστηκαν, αιφνιδιάστηκαν και βρέθηκαν εντελώς απομονωμένοι. Τον λόγο νομίζω θα τον βρούμε σε ένα σημείο της ιστορικής ομιλίας του Δημάρχου Κιντή το 1983 στο Χαλικάκι που σηματοδότησε την «κατάκτηση» του χώρου από τους Ηλιουπολίτες. Λέει: «Αυτό το χώμα που πατάμε σήμερα μπορεί να μην το εκτιμάμε. Αύριο όμως οι μεταγενέστεροι άνθρωποι, τούτα τα παιδιά, οι νέοι, θα θυμούνται». Ναι, θυμόμαστε. Η ιστορία της πόλης έχει περάσει σε μεγάλο βαθμό στις νεότερες γενιές ακόμα και στους νέους οικιστές.

Μάλιστα, κατά την ταπεινή μου γνώμη, δεν μιλάμε μόνο για τα τελευταία 50 χρόνια. Από την αρχή, 100 χρόνια πριν, αυτή η πόλη στήθηκε με συλλογική διεκδίκηση των παλιότερων απέναντι στην «Εταιρία» και τους Νασταίους, πράγμα που διαπιστώνεται κι από το εξαιρετικό ντοκιμαντέρ του Γιάννη Καραμαγκάλη πάνω στην έρευνα της ΟΠΙ. Οι συλλογικοί αγώνες για τη Δημόσια περιουσία έχουν περάσει στο DNA των Ηλιουπολιτών. Οι αμόρφωτοι ιστορικά «εκσυγχρονιστές» έχουν πλέον αντιληφθεί πως δεν θα ξεμπερδέψουν εύκολα με αυτό.