Ο τίτλος, που αποτελεί αναφορά στο γνωστό τραγούδι του Μάνου Χατζιδάκι τα λέει όλα. Μια πόλη, που παράγει περισσότερη τοξικότητα απ’ όση μπορεί να καταναλώσει. Ή, ακριβέστερα, μια πόλη, οι πολιτικοί εκπρόσωποι της οποίας εδώ και πάρα πολλά χρόνια δεν παράγουν πολιτική, αλλά μια διαρκή αντιπαλότητα, που συχνά αγγίζει τα όρια της έχθρας. Από την μια χειροδικίες και τσαμπουκάδες, από την άλλη προκλήσεις και απειλές. Κι όλα αυτά εντός του Δημοτικού Συμβουλίου. Είναι πραγματικά να απορεί κανείς.
Επί του θέματος της περιοχής του «Χαλικάκι» πάντως, ουδείς (νουνεχής) δεν μπορεί να παραγνωρίσει ότι πρόκειται για ένα πολύπλοκο θέμα, δύσκολο τόσο στην κατανόηση του, όσο και στην απόφαση για το ποιά πλευρά να διαλέξει. Όμως, σε αυτή την χώρα, γιατί πρέπει να διχαζόμαστε για το καθετί; Γιατί πρέπει να βρίσκουμε αφορμές για να εξαπολύουμε επιθέσεις και μίσος προς τον «αντίπαλο»; Σε αυτή την πόλη γιατί δεν αποδεχόμαστε ότι στην δημοκρατία είναι θεμιτό και υγιές να διαφωνούμε χωρίς να πρέπει να τσακωνόμαστε; Τι παράδειγμα δίνουν οι αιρετοί και γιατί ένας νέος άνθρωπος να ασχοληθεί με τα κοινά της πόλης βλέποντας όλο αυτό το απαύγασμα τοξικού λόγου και προσωπικών επιθέσεων; Ερωτήματα, που θα έπρεπε να απασχολούν όλους, όσοι κατέχουν θέσεις στο Δημοτικό Συμβούλιο.
Επί του προκειμένου, το κράτος, ως οντότητα εξουσίας, είναι ένα και μόνο ένα. Σε αυτό ανήκει τόσο η ΕΤΑΔ, όσο και ο Δήμος Ηλιούπολης.
Η έκταση στο «Χαλικάκι» ανήκει-όπως και αρκετές άλλες- στην κυριότητα του κράτους. Γεγονός, που συνεπάγεται ότι δεν έχει χαρακτηριστεί θεσμικά ως κοινόχρηστος χώρος, παρά το γεγονός ότι χρησιμοποιείται επί δεκαετίες ως τέτοιος από τους κατοίκους.
Δεδομένο, επίσης, είναι ότι ο Δήμος Ηλιούπολης πρωτοστάτησε στην διεκδίκηση των εκτάσεων από τους κληρονόμους του Νάστου στο όνομα του Δημοσίου (και όχι του ίδιου του Δήμου).
Η λογική λέει ότι αυτές οι εκτάσεις άπαξ και κρίθηκαν αμετάκλητα το 2018 ως ιδιοκτησία του Ελληνικού Δημοσίου, θα έπρεπε να τεθούν σε διαπραγμάτευση μεταξύ κυβέρνησης και Δήμου, ούτως ώστε να επιτευχθεί μια αμοιβαία επωφελής συμφωνία.
Η λογική, επίσης, λέει ότι πολλές από τις εκτάσεις αυτές θα έπρεπε να παραχωρηθούν στον Δήμο, προκειμένου να καλύψει ανάγκες του, είτε χτίζοντας νέους βρεφονηπιακούς σταθμούς, είτε δημιουργώντας νέους χώρους άθλησης ή παιδικές χαρές, είτε διαμορφώνοντας νέους χώρους πρασίνου και πάρκα, είτε οτιδήποτε προς εξυπηρέτηση του απλού δημότη. Παράλληλα, θεμιτό και λογικό είναι το κράτος μέσω της ΕΤΑΔ, να επιδιώξει κάποιο οικονομικό όφελος υπέρ του Δημοσίου.
Συνεπώς, γιατί δεν έγινε ποτέ μια συνολική διαπραγμάτευση του Δήμου μας με το κεντρικό κράτος για όλες αυτές τις κερδισμένες δικαστικά -και υπό εκκρεμότητα ως προς την χρήση- εκτάσεις, ούτως ώστε να ορίσουμε ως Δήμος τόσο τις ανάγκες μας όσο και τα περιθώρια υποχώρησης μας;
Το επόμενο ερώτημα σχετίζεται με την νυν Δημοτική Αρχή και τον τρόπο διαχείρισης του εν λόγω ζητήματος: Δεδομένου ότι μια θητεία της έχει διάρκεια 5 χρόνια ενώ οι συνέπειες των πράξεων της (στο συγκεκριμένο θέμα) θα έχουν διάρκεια εφόρου ζωής, ΓΙΑΤΙ δεν επεδίωξε την μέγιστη κοινή συναίνεση, πριν μπει σε φάση διαπραγμάτευσης με το κεντρικό κράτος; Γιατί δεν κάλεσε σε συνάντηση τους επικεφαλής των εκλεγμένων παρατάξεων, τους ζώντες πρώην Δημάρχους αλλά και τους νομικούς, που είχαν παλαιότερη ανάμιξη στο ζήτημα; Ένας Δήμος απέναντι σε τόσο μεγάλα και περίπλοκα θέματα δεν πρέπει να έχει συνέχεια και συνέπεια στον χρόνο;
Θα πει κανείς ότι θα έκρουε σε κλειστές θύρες και ότι δεν θα έβρισκε ανταπόκριση. Δεκτό.
Όμως, ασχέτως αυτού, θα έπρεπε να το επιχειρήσει. Γιατί ο Δήμαρχος μέσω της πειθούς πρέπει να επιδιώκει την άμβλυνση των αντιθέσεων. Με άλλα λόγια ο Δήμαρχος έχει καθήκον να ενώνει ή τουλάχιστον να το προσπαθεί.
Προσωπικά, θεωρώ κίβδηλο το ερώτημα «ανάπλαση του πάρκου Χαλικάκη ή πλήρης απαξίωση του». Επίσης ,είμαι πολύ θετικός προς την δημιουργία του νέου βιοκλιματικού πάρκου και του νέου αναψυκτήριου.
Το θέμα, όμως, του ενοικίου, που θα καλείται να πληρώνει ο Δήμος στην ΕΤΑΔ, χωρίς την ταυτόχρονη διευθέτηση της κυριότητας και της χρήσης όλων των λοιπών «Ναστέικων» αποτελεί ένσταση μου.
Η ΕΤΑΔ (βλέποντας την τωρινή στάση του Δήμου) γιατί να μην ζητήσει μελλοντικά και την καταβολή ενοικίου και για άλλα ακίνητα της πόλης , όπως ο θερινός κινηματογράφος? Και στην τελική ακόμη και συμμετοχή στους δικαστικούς αγώνες να μην είχε η Ηλιούπολη, υπάρχει ένα ακόμη μεγαλύτερο ερώτημα θεωρώ: Ο Δήμος, ως μέρος του ευρύτερου Δημοσίου, δεν αντιπροσωπεύει εν τοις πράγμασι καλύτερα τις τοπικές ανάγκες; Ο Δήμος δεν είναι αυτός, που ξέρει καλύτερα αν η πόλη έχει ανάγκη για παράδειγμα έναν νέο αθλητικό χώρο; Ή θεωρεί κανείς ότι καλύτερος γνώστης και εκφραστής αυτών των αναγκών είναι το Υπουργείο Οικονομικών και η ΕΤΑΔ;
Σε κάθε περίπτωση κανένα Υπουργείο και καμία ΕΤΑΔ δεν είναι ο αντίπαλος ή το πρόβλημα μας. Το πρόβλημα μας είμαστε εμείς και ο καθρέφτης μας. Έχουν περάσει σχεδόν είκοσι χρόνια από τότε που η πόλη διέθετε μια δημοτική διοίκηση με σαφές όραμα και συγκεκριμένο σχέδιο για το μέλλον. Για μένα, ο Θεόδωρος Γεωργάκης υπήρξε χαρακτηριστικό παράδειγμα μιας τέτοιας προσέγγισης και αυτό αξίζει να αναγνωρίζεται ανεξαρτήτως πολιτικών ή ιδεολογικών αφετηριών. Από τότε, λοιπόν, αναλωνόμαστε σε ανώφελους τσακωμούς και τοξικές προσωπικές επιθέσεις, που κρατούν υγιώς σκεπτόμενο κόσμο μακριά από το να ασχοληθεί ενεργά με τα Δημοτικά αυτής της πόλης.
Την ίδια στιγμή βέβαια, όσο η Ηλιούπολη διώκει φανταστικούς εχθρούς σαν άλλος Δον Κιχώτης, συνεχίζει να εξυπηρετεί τις κυκλοφοριακές ανάγκες όμορων Δήμων μέσω της Αλίμου- Κατεχάκη…και ο φαύλος κύκλος της αυτοβύθισης της συνεχίζεται.
Δήμαρχε, έστω και τώρα, κάλεσε σε έναν κοινό διάλογο τους πρώην Δημάρχους της πόλης και τους νομικούς, που διαχειρίστηκαν διαχρονικά το ζήτημα των «Ναστέικων». Καθορίστε από κοινού ποιες εκτάσεις είναι πραγματικά αναγκαίες για την κάλυψη των αναγκών της Ηλιούπολης και ποιες θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν από την ΕΤΑΔ προς όφελος του Δημοσίου. Στη συνέχεια, διαπραγματεύσου με το αρμόδιο Υπουργείο και την ΕΤΑΔ μια συνολική λύση για το σύνολο των εκτάσεων και όχι μια αποσπασματική διευθέτηση αποκλειστικά για το «Χαλικάκι».
Δήμαρχε, μην ξεχνάς ότι υπηρετείς έναν θεσμό, που οφείλει να ενώνει και όχι να διχάζει. Ασκείς ένα δημόσιο αξίωμα για μία, δύο ή όσες θητείες επιλέξουν να σου εμπιστευθούν οι δημότες. Ορισμένες αποφάσεις σου, όμως, θα επηρεάσουν την πορεία της πόλης για δεκαετίες, πολύ μετά το τέλος της θητείας σου. Γι’ αυτό και τα μεγάλα ζητήματα απαιτούν τη μέγιστη δυνατή συναίνεση, ώστε οι επιλογές του σήμερα να μην αποτελέσουν την αμφισβήτηση του αύριο.
Ακολουθήστε το Ilioupolinews.gr στο Facebook και στο Google News για να μαθαίνετε πρώτοι τα τελευταία νέα από την Ηλιούπολη.
